Kun je me ook wat slanker maken?

Regelmatig krijg ik die vraag. Soms voorzichtig, bijna verontschuldigend, alsof de persoon die het vraagt al weet dat het ergens niet klopt, maar het toch vraagt omdat ze het zo gewend zijn. Soms direct, zakelijk bijna: “En kun je me ook wat slanker maken?” Alsof het een standaardoptie is. Een knop die ik gewoon aanzet.

Mijn antwoord is altijd hetzelfde: nee. Niet omdat ik het niet kan, maar omdat ik het niet wil. En dat verschil is precies waar alles om draait. Mijn antwoord is altijd hetzelfde: nee. Niet omdat ik het niet kan, maar omdat ik het niet wil. En in dit blog leg ik uit waarom.

Wat zijn ideaalbeelden?

Ideaalbeelden zijn foto’s die iemand laten zien zoals de wereld vindt dat ze eruit zouden moeten zien. Slanker. Gladder. Jonger. Met een huid die nergens vertelt wat iemand heeft meegemaakt. Met een lichaam dat voldoet aan een maatstaf die niemand ooit heeft uitgevonden, maar die iedereen kent.

We zijn zo gewend aan die beelden dat we ze normaal zijn gaan vinden. Op sociale media, in tijdschriften, in de foto’s die vrienden van zichzelf delen. Altijd net iets anders dan hoe het echt was. Net iets strakker, net iets gladder, net iets meer zoals het “hoort”.

Het gevolg is dat mensen voor een camera gaan staan met een lijstje in hun hoofd. Dingen die ze niet willen zien. Dingen die ze liever verbergen. En ze vragen de fotograaf om hen te helpen dat lijstje af te werken.

Ik doe dat niet. Niet omdat ik geen medeleven heb, integendeel. Maar omdat ik geloof dat precies die dingen op dat lijstje vaak het meest de moeite waard zijn om te fotograferen.

Er is een verschil dat ertoe doet

Er is een fundamenteel verschil tussen goed op foto staan en jezelf laten zien zoals je werkelijk bent. Dat eerste is een prestatie. Je trekt je buik in, je draait je hoofd een kwartslag, je glimlacht precies genoeg. Je hebt geleerd hoe je eruitziet als je “goed op foto staat” en je voert het uit.

Het tweede is iets anders, het tweede vraagt moed. Het vraagt dat je voor een camera gaat staan en stopt met acteren. Dat je de rol loslaat die je de rest van de dag speelt, de rol van iemand die het allemaal op orde heeft, die er goed uitziet, die voldoet aan wat van haar of hem verwacht wordt en gewoon aanwezig bent.

Dat is het moment dat ik wacht en is het moment dat ik vastleg.

Mijn eigen verhaal

Als kind paste ik niet in het plaatje. Ik wist vroeg al wat het is om anders te zijn dan wat verwacht wordt. Om te voelen dat je een rol speelt die niet voor jou geschreven is, maar die je toch elke dag opvoert omdat je niet weet wat het alternatief is.

Dat gevoel is nooit helemaal weggegaan. Maar het heeft me wel iets gegeven: ik weet wat het is om jezelf te verbergen. En ik weet wat het is als iemand je voor het eerst echt ziet.

Die ervaring heeft mijn werk gevormd. Als ik mensen fotografeer, herken ik die neiging om een rol aan te nemen. Om kleiner te zijn dan je bent. Om je aan te passen aan wat een foto “hoort” te zijn, aan wat jij “hoort” te zijn. En elke keer, zonder uitzondering, wil ik niets liever dan laten zien dat precies wie ze zijn het meest de moeite waard is om vast te leggen.

Niet de versie die voldoet. De echte.

Iedereen mag zijn wie het wil zijn. Geen hokjes, geen “zoals het hoort”, geen oordeel.

Wat ik wél vastleg

Ik fotografeer authenticiteit. Dat klinkt misschien abstract, dus laat me concreet zijn:

• De rimpel bij de ooghoek die vertelt dat iemand zijn leven lang veel heeft gelachen, die leg ik vast.
• De blik die tegelijkertijd kwetsbaar en onverschrokken is.
• De manier waarop iemand staat als hij niet meer nadenkt over hoe hij staat.
• De glimlach die komt als iemand even vergeet dat er een camera is.

Dat zijn de beelden die mensen bewaren. Niet omdat ze er perfect uitzien, maar omdat ze er zichzelf in herkennen. En omdat ze tien, twintig, dertig jaar later naar die foto kijken en denken: “ja, zo was ik”. Zo was ik echt.

Dat is wat ik maak. Geen ideaalbeelden. Geen versie 2.0 van wie je bent. Een portret van wie je werkelijk bent op dit moment, in dit leven, met alles wat erbij hoort.

Wil je weten hoe zo’n sessie eruitziet? Bekijk de Meesterwerk sessie →

Niet bedacht. Maar zichtbaar gemaakt.

Jij bent geen standaardplaatje. Jij verdient kunst.

Lees mijn verhaal op de Over Ace pagina